ਬ੍ਰਤਾਨਵੀ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਗਾਯੇ ਫੋਕਸ

 ਬ੍ਰਤਾਨਵੀ ਕਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਗਾਯੇ ਫੋਕਸ

✍️ਲੇਖਕ: #ਬਲਰਾਜ #ਸਿੰਘ #ਸਿੱਧੂ, ਯੂ.ਕੇ.🖊
 


ਗਾਯੇ ਫੋਕਸ (Guy Fawkes) ਅਤੇ 'ਗਨਪਾਊਡਰ ਪਲੌਟ' (Gunpowder Plot) ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। 


ਗਾਯੇ ਫੋਕਸ ਦਾ ਜਨਮ 1570 ਵਿੱਚ ਯਾਰਕ (York), ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਐਡਵਰਡ ਫਾਕਸ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਵਕੀਲ ਸਨ। ਗਾਯੇ ਫੋਕਸ ਦਾ ਜਨਮ ਦਾ ਨਾਮ ਗਾਯੇ ਫੋਕਸ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਪੇਨ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਲੜਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸਪੇਨੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ 'ਗੁਇਡੋ' (Guido) ਰੱਖ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗਾਈ 8 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਕੈਥੋਲਿਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗਾਈ ਨੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਅਪਣਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਕੈਥੋਲਿਕ ਹੋਣਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। 21 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯੂਰਪ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਪੇਨ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਡੱਚ (Dutch) ਲੋਕਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਿਆ। ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਬਾਰੂਦ ਅਤੇ ਵਿਸਫੋਟਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
 

ਇਹ 'ਗਨਪਾਊਡਰ ਪਲੌਟ' ਕਹਾਣੀ 1605 ਦੀ ਹੈ। 1603 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ I ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਕੈਥੋਲਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਨਵਾਂ ਰਾਜਾ, ਜੇਮਜ਼ ਪਹਿਲਾ (King James I), ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਰਮ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਜੇਮਜ਼ ਨੇ ਕੈਥੋਲਿਕਾਂ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਖ਼ਤ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਧਾਰਮਿਕ ਖਿੱਚੋਤਾਣ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਜੇਮਜ਼ ਪਹਿਲਾ (King James I) ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੈਥੋਲਿਕ ਲੋਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਸੀ। ਇਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ 'ਗਨਪਾਊਡਰ ਪਲੌਟ' ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੇਮਜ਼ ਪਹਿਲਾ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਲੰਡਨ ਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ (Houses of Parliament) ਨੂੰ ਉਡਾਉਣਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ। ਯੋਜਨਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, 5 ਨਵੰਬਰ 1605 ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸੈਸ਼ਨ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਕਰਨ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਇਮਾਰਤ ਨੂੰ ਬਾਰੂਦ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਕਾਰ (The Plotters) ਲੀਡਰ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਮਾਸਟਰਮਾਈਂਡ ਰੌਬਰਟ ਕੈਟਸਬੀ (Robert Catesby) ਸੀ। ਪਰ ਗਾਯੇ ਫੋਕਸ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਫੌਜੀ ਤਜਰਬਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬਾਰੂਦ (Gunpowder) ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ 13 ਮੈਂਬਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਮੁੱਖ ਮੈਂਬਰ ਥਾਮਸ ਵਿੰਟਰ ਅਤੇ ਥਾਮਸ ਪਰਸੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਯੇ ਫੋਕਸ ਨੂੰ ਇਸ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਮੀਟਿੰਗ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਕੁੱਲ 13 ਲੋਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।
 

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਤਹਿਖਾਨਾ (Undercroft) ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਲਿਆ। ਗਾਈ ਫਾਕਸ, ਜੋ ਬਾਰੂਦ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਨੇ ਉੱਥੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ 36 ਬਾਰੂਦ ਦੇ ਡਰੰਮ ਪਹੁੰਚਾਏ।ਇਹਨਾਂ ਡਰੰਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਕੋਲੇ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਲਾਘਾਂ ਹੇਠਾਂ ਛੁਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਹੋਵੇ।
 

ਪਰ, ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਚਿੱਠੀ ਰਾਹੀਂ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲ ਗਈ। 5 ਨਵੰਬਰ 1605 ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਬਾਰੂਦ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੰਗੇ ਹੱਥੀਂ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਨੂੰ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਤਹਿਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ 'ਜੌਨ ਜੌਨਸਨ' (John Johnson) ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਬਾਰੂਦ ਚੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਧਮਾਕਾ ਇੰਨਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਹੋਣਾ ਸੀ ਕਿ 500 ਮੀਟਰ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ।
ਇਹ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਨਾਕਾਮ ਹੋਣ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਚਿੱਠੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਮੌਂਟੀਗਲ ਲੈਟਰ' (The Warning Monteagle Letter) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਚਿੱਠੀ ਨਾ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਲਗਭਗ ਸਫਲ ਹੋ ਹੀ ਗਈ ਸੀ। ਧਮਾਕਾ ਇੰਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵੀ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਰਿਸ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ ਯੁੱਧ (Civil War) ਵਰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਸੀ ਕਿ ਧਮਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਕੁਝ ਕੈਥੋਲਿਕ ਲੋਕ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ। ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਸ਼ਾਇਦ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਟ੍ਰੇਸ਼ਮ, ਚਿੰਤਤ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਲਾਰਡ ਮੌਂਟੀਗਲ ਵੀ ਧਮਾਕੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸਨੇ ਮੌਂਟੀਗਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਮਨਾਮ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖੀ:
"ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਨਾ ਜਾਣਾ... ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਲੱਗੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ ਕਿ ਕਿਸਨੇ ਮਾਰਿਆ।"
 

26 ਅਕਤੂਬਰ 1605 ਨੂੰ, ਲਾਰਡ ਮੌਂਟੀਗਲ (Lord Monteagle) ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਮਨਾਮ ਚਿੱਠੀ ਮਿਲੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦਿਨ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਨਾ ਜਾਣ ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਇੱਕ "ਭਿਆਨਕ ਹਾਦਸਾ" ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਲਾਰਡ ਮੌਂਟੀਗਲ ਨੇ ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਕੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ, ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਇਹ ਰਾਜਾ ਜੇਮਜ਼ ਪਹਿਲੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ ਇੱਕ ਧਮਾਕੇ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਬਾਰੂਦ ਦੀਆਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬਣੇ ਤਹਿਖਾਨਿਆਂ (Cellars) ਦੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲੈਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਗਾਰਡਾਂ ਨੂੰ ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਮਿਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
4 ਨਵੰਬਰ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਤਹਿਖਾਨੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਉੱਥੇ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਕੋਲ ਲਾਲਟੈਣ (Lantern), ਜੇਬ ਘੜੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਮਾਚਿਸ/ਫਿਊਜ਼ ਅਤੇ 36 ਬਾਰੂਦ ਦੇ ਡਰੰਮ (ਜੋ ਕਿ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸਨ) ਮਿਲੇ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ 'ਜੌਨ ਜੌਨਸਨ' ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਤਸੀਹਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ।
 

ਜਿਸ ਲਾਲਟੈਣ (The Lantern) ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਬਾਰੂਦ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਆਕਸਫੋਰਡ ਦੇ ਐਸ਼ਮੋਲੀਅਨ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ (Ashmolean Museum) ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ ਦੀ ਗਵਾਹ ਹੈ।
 

ਉਸਨੂੰ 'ਟਾਵਰ ਆਫ ਲੰਡਨ' ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਗਲਵਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤਸੀਹੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਦਸਤਖਤਾਂ (Signatures) ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਸੀਹਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਇੰਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ।
 

31 ਜਨਵਰੀ 1606 ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਸੀ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਨੇ ਫਾਂਸੀ ਦੇ ਤਖਤੇ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਦੀ ਹੱਡੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਤੁਰੰਤ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਫਾਂਸੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਸਰੀਰਕ ਤਸੀਹਿਆਂ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਰੀਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਕਰਨਾ) ਦੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ। ਰੌਬਰਟ ਕੈਟਸਬੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਕਾਰ ਪੁਲਿਸ ਨਾਲ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਬਾਕੀ ਜਿਉਂਦੇ ਬਚੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਾਂਸੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
 

ਗਨਪਾਊਡਰ ਪਲੌਟ ਦੀ ਉਹ ਆਖਰੀ ਰਾਤ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਘੰਟੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਸਪੈਂਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਮਿੰਟ-ਦਰ-ਮਿੰਟ ਟਾਈਮਲਾਈਨ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ:
4 ਨਵੰਬਰ 1605: ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਆਖਰੀ ਸ਼ਾਮ
* ਸ਼ਾਮ 7:00 ਵਜੇ: ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬਣੇ ਉਸ ਤਹਿਖਾਨੇ (Undercroft) ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ 36 ਬਾਰੂਦ ਦੇ ਡਰੰਮ ਛੁਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਕੰਮ ਫਿਊਜ਼ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਗਾਉਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਸ਼ਤੀ ਰਾਹੀਂ ਥੇਮਜ਼ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਫਰਾਰ ਹੋਣਾ ਸੀ।
* ਰਾਤ 10:00 ਵਜੇ: ਰਾਜਾ ਜੇਮਜ਼ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਲਾਰਡ ਚੈਂਬਰਲੇਨ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਸਮੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਅਤੇ ਇੱਕ "ਲੰਬਾ ਸੇਵਾਦਾਰ" (ਗਾਈ ਫਾਕਸ) ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਾਕਸ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ 'ਜੌਨ ਜੌਨਸਨ' ਵਜੋਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਚੈਂਬਰਲੇਨ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਵਾਪਸ ਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
5 ਨਵੰਬਰ 1605: ਗ੍ਰਿਫਤਾਰੀ ਦੀ ਰਾਤ
* ਅੱਧੀ ਰਾਤ (Midnight): ਸਰ ਟੌਮਸ ਨਾਈਵੇਟ (Sir Thomas Knyvet) ਗਾਰਡਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਟੁਕੜੀ ਨਾਲ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਅਚਾਨਕ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲੈਣ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
* ਰਾਤ 12:15 ਵਜੇ: ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਤਹਿਖਾਨੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਇੱਕ ਲਾਲਟੈਣ, ਤਿੰਨ ਮਾਚਿਸਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜੇਬ ਘੜੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ (ਉਸ ਸਮੇਂ ਘੜੀ ਰੱਖਣਾ ਬਹੁਤ ਦੁਰਲੱਭ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮਕਸਦ ਸਮਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਧਮਾਕਾ ਕਰਨਾ ਸੀ)।
* ਰਾਤ 1:00 ਵਜੇ: ਗਾਰਡਾਂ ਨੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨਿਕਲ ਗਈ—ਉੱਥੇ ਬਾਰੂਦ ਦੇ 36 ਵਿਸ਼ਾਲ ਡਰੰਮ ਸਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਫਟ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਵੈਸਟਮਿੰਸਟਰ ਇਲਾਕਾ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ।
ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਅਤੇ ਤਸੀਹੇ (The Interrogation)
* ਸਵੇਰੇ 4:00 ਵਜੇ (5 ਨਵੰਬਰ): ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਜੇਮਜ਼ ਦੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ? ਫਾਕਸ ਨੇ ਬੜੀ ਨਿਡਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਪੋਪ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਈਸਾਈ ਜਗਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਦਰਬਾਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇੰਨਾ ਸਾਰਾ ਬਾਰੂਦ ਕਿਸ ਲਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਫਾਕਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜਣ ਲਈ!"
* 6 ਨਵੰਬਰ: ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਫਾਕਸ ਤੋਂ ਸੱਚ ਉਗਲਵਾਉਣ ਲਈ ਉਸ 'ਤੇ ਤਸੀਹੇ ਵਰਤੇ ਜਾਣ। ਉਸਨੂੰ "The Rack" (ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ) 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
* 8 ਨਵੰਬਰ: ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤਸੀਹਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਾਕਸ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਨਾਮ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ
 

ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਦੇ ਦਸਤਖਤ (Signatures) ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਦਰਦ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਦਸਤਖਤ ਸਾਫ ਸਨ, ਪਰ ਤਸੀਹਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਸਤਖਤ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਉਸੇ ਰਾਤ (5 ਨਵੰਬਰ) ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗਾਂ ਬਾਲੀਆਂ (Bonfires) ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹੀ ਰਿਵਾਜ ਅੱਜ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।
 

ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੈਥੋਲਿਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੋਰ ਵੀ ਮਾੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੋਟ ਪਾਉਣ ਜਾਂ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਤੋਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਾਂਝੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਥੈਂਕਸਗਿਵਿੰਗ ਐਕਟ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਰ ਸਾਲ 5 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਧੰਨਵਾਦ ਵਜੋਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹੀ ਰੀਤ ਅੱਜ ਦੀ ਬੋਨਫਾਇਰ ਨਾਈਟ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ 36 ਡਰੰਮ ਫਟ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ? ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੀ 7-ਫੁੱਟ ਮੋਟੀ ਕੰਧ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਸੀ ਅਤੇ 100 ਮੀਟਰ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਗਨਪਾਊਡਰ ਪਲੌਟ (Gunpowder Plot) ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਧਰਮ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਸੀ।
 

17ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਗੱਦਾਰੀ (Treason) ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਖ਼ੌਫ਼ਨਾਕ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਉਗਲਵਾਉਣ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਉਹ ਰੂਹ ਕੰਬਾਊ ਸਨ।
ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਤਸੀਹਿਆਂ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਹੈ:
1. 'ਦ ਰੈਕ' (The Rack)
ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਯੰਤਰ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਲੱਕੜ ਦਾ ਫਰੇਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਿਰਿਆਂ 'ਤੇ ਰੋਲਰ ਲੱਗੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
* ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ: ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
* ਅਸਰ: ਇਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੋੜ (Joints) ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹਿੱਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਹੱਡੀਆਂ ਤੜਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਨੂੰ ਇਸ 'ਤੇ ਕਈ ਦਿਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੇ ਦਸਤਖਤ ਬਿਲਕੁਲ ਬਦਲ ਗਏ ਸਨ।
2. 'ਮੈਨਕਲਸ' (Manacles)
ਜਦੋਂ ਰੈਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ 'ਮੈਨਕਲਸ' (ਹੱਥਕੜੀਆਂ) ਨਾਲ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਉੱਚਾ ਲਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਗੁੱਟਾਂ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਰਦਨਾਕ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
3. ਸਜ਼ਾ: "Hanged, Drawn and Quartered"
ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਵੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ:
* Hanged (ਫਾਂਸੀ): ਕੈਦੀ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ 'ਤੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਲਟਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਲਗਭਗ ਮਰਨ ਕਿਨਾਰੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ (ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ)।
* Drawn (ਚੀਰਨਾ): ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਕੈਦੀ ਦਾ ਪੇਟ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
* Quartered (ਚਾਰ ਟੁਕੜੇ): ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੇ ਚਾਰ ਟੁਕੜੇ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੰਗ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਮਿਲੇ।
 

> ਦਿਲਚਸਪ ਮੋੜ: ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਨੇ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਪੂਰੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਇੱਕ ਚਾਲ ਚੱਲੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੇ ਤਖਤੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਜਲਾਦ ਦੇ ਧੱਕਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ 'Drawn and Quartered' ਵਾਲੇ ਤਸੀਹਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।
4. ਟਾਵਰ ਆਫ ਲੰਡਨ (Tower of London)
ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਨੂੰ ਟਾਵਰ ਆਫ ਲੰਡਨ ਦੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਸੈੱਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ "Little Ease" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਕਮਰਾ ਇੰਨਾ ਛੋਟਾ ਸੀ ਕਿ ਕੈਦੀ ਨਾ ਤਾਂ ਸਿੱਧਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਲੰਮਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਦਿਨ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।
5. ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦਗਾਰ
ਅੱਜ ਵੀ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤਖਤੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। 5 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਪੁਤਲੇ ਫੂਕਣ ਦੀ ਰਸਮ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸੇ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਹੈ।
ਕੁਝ ਦਿਲਚਸਪ ਤੱਥ (Interesting Facts)
* ਅੱਜ ਵੀ ਯੂਕੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਾਲ 5 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ "ਬੋਨਫਾਇਰ ਨਾਈਟ" (Bonfire Night) ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਪਟਾਕੇ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਦੇ ਪੁਤਲੇ ਫੂਕਦੇ ਹਨ।
 

ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਦੇ ਮਾਸਕ (Guy Fawkes Mask) ਦਾ ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਮਹੱਤਵ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ 17ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਇਹ ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਗਲੋਬਲ ਚਿਹਰਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਸਕ ਨੂੰ ਅਸਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ 'V for Vendetta' (ਕਾਮਿਕ ਬੁੱਕ ਅਤੇ ਫਿਰ 2005 ਦੀ ਫਿਲਮ) ਤੋਂ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਗਿਆਤ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ 'V' ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਦਾ ਮਾਸਕ ਪਹਿਨ ਕੇ ਇੱਕ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਸਕ ਨੂੰ "ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜਾਈ" ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੰਦੋਲਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਾਸਕ ਅਕਸਰ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।Occupy Wall Street: 2011 ਦੇ ਆਰਥਿਕ ਅਸਮਾਨਤਾ ਵਿਰੁੱਧ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਖੂਬ ਵਰਤੋਂ ਹੋਈ। ਡਿਜੀਟਲ ਨਿੱਜਤਾ (Privacy): ਲੋਕ ਸਰਕਾਰੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਗੁਪਤ ਰਹੇ। ਇਸ ਮਾਸਕ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੂਬੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਵਜੋਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਕੇ ਇੱਕ "ਸਾਂਝੀ ਆਵਾਜ਼" ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮਾਸਕ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਕਾਪੀਰਾਈਟ 'Warner Bros.' ਕੋਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਤੋਂ ਮੁਨਾਫਾ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦਾ ਮਾਸਕ 'Anonymous' ਗਰੁੱਪ ਜਾਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹੀ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਇੰਟਰਨੈੱਟ 'ਤੇ ਸਰਗਰਮ ਹੈਕਰਾਂ ਦਾ ਗਰੁੱਪ 'Anonymous' ਇਸ ਮਾਸਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਮਾਸਕ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਕਿ "ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਸਕਦੀ" (Ideas are bulletproof)।
 

ਅੱਜ ਦੇ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦਾ ਨਵਾਂ ਸੈਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਰਾਣੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸੈਸ਼ਨ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਾਰਡਜ਼ (Yeomen of the Guard) ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ ਤਹਿਖਾਨਿਆਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦੁਬਾਰਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦਿਖਾਵਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ 1605 ਦੀ ਉਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਰਸਮ ਹੈ।


ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ "ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਵੜਨ ਵਾਲਾ ਆਖਰੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਬੰਦਾ" (The last man to enter Parliament with honest intentions) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਇੱਕ ਮਜ਼ਾਕ ਵਜੋਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ 'ਬਦਲਣਾ' (ਉਡਾਉਣਾ) ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ!


"Remember, Remember, the 5th of November": ਇਹ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਵਿਤਾ ਹੈ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 5 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਲੋਕ 'Guy' (ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਦਾ ਪੁਤਲਾ) ਬਣਾ ਕੇ ਰੇੜ੍ਹੀ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ "Penny for the Guy" ਕਹਿ ਕੇ ਇੱਕ ਪੈਨੀ (ਪੈਸੇ) ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਟਾਕੇ ਖਰੀਦ ਸਕਣ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਰਿਵਾਜ ਘਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ "ਗਾਈ" (Guy) ਸ਼ਬਦ ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਆਮ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮੁੰਡਿਆਂ ਜਾਂ ਬੰਦਿਆਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੋਕ ਅੱਗ (Bonfire) ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਬੈਠ ਕੇ Toffee Apples (ਸ਼ਹਿਦ/ਚੀਨੀ ਚੜ੍ਹੇ ਸੇਬ) ਅਤੇ Parkin Cake (ਅਦਰਕ ਵਾਲਾ ਕੇਕ) ਖਾਂਦੇ ਹਨ।


1605 ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਫਾਕਸ ਨੂੰ ਇੱਕ "ਗੱਦਾਰ" ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਸ ਦਾ ਮਾਸਕ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ "ਹੀਰੋ" ਜਾਂ "ਇਨਕਲਾਬੀ" ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਤੰਤਰ ਦਾ ਘਰ: ਕਾਮਾਖਿਯਾ ਦੇਵੀ ਮੰਦਰ

 ਤੰਤਰ ਦਾ ਘਰ: ਕਾਮਾਖਿਯਾ ਦੇਵੀ ਮੰਦਰ

✍️ਲੇਖਕ: #ਬਲਰਾਜ #ਸਿੰਘ #ਸਿੱਧੂ, ਯੂ.ਕੇ.🖊
 

ਮਾਤਾ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵੀ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅਤੇ ਰਹੱਸਮਈ ਦੇਵੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰਨ ਕਰਨੀ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰ ਵਿਆਹ, ਸੰਤਾਨ, ਧੰਨ ਅਤੇ ਐਸ਼-ਓ-ਇਸ਼ਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਸਤੇ। ਵਧੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੰਤਰਿਕ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। 
 
ਗੁਹਾਟੀ (ਅਸਾਮ) ਵਿੱਚ ਨੀਲਾਂਚਲ ਪਹਾੜੀਆਂ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ 51 ਸ਼ਕਤੀ ਪੀਠਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ। ਮਾਂ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਮਿਥਿਹਾਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰਹੱਸਮਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਦਰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸਨੂੰ 'ਤੰਤਰ ਵਿੱਦਿਆ' ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੇਂਦਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
ਪੌਰਾਣਿਕ ਮਾਨਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਪੀਠ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਸਤੀ, (ਜਿਸਨੂੰ ਦਕਸ਼ਯਾਨੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਦੀ ਕਥਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਕ ਰਾਜਾ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਦਕਸ਼ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚੋਣ ਤੋਂ ਨਾਖੁਸ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਯੱਗ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਸਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਤੀ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਗਈ। 
 
ਦਕਸ਼ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਸਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਅਪਮਾਨ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਸਤੀ ਨੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੁਨਰਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। 
 
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ 'ਤੇ ਸੋਗ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਗ੍ਰਸਤ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਦੋ ਤਾਲੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀਰਭੱਦਰ ਅਤੇ ਮਹਾਕਾਲੀ ਨਿਕਲੇ। ਵੀਰਭੱਦਰ ਅਤੇ ਮਹਾਕਾਲੀ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। 
 
ਜਦੋਂ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਬਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਕਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਕਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ। ਦਕਸ਼ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪਛਤਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਤੀ ਦਾ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਤਾਂਡਵ (ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਨਾਚ) ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜਨ ਤੱਕ ਨਾ ਰੁਕਣ ਦੀ ਸਹੁੰ ਖਾਧੀ।
ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੂਜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਭਟਕਦੇ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਸਤੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਭੇਜਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। 
 
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਮਹਾਤਪਸਿਆ (ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ) ਕਰਨ ਲਈ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਿਦਵਾਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਕਿ ਇਸ ਕਥਾ ਨੇ ਸਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
 
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਾਰਤੀ ਉਪ-ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਸਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ 51 ਟੁਕੜੇ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਪੀਠ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਕਾਮਰੂਪ ("ਇੱਛਾ ਦਾ ਰੂਪ") ਉਹ ਖੇਤਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਯੋਨੀ ("ਯੋਨੀ", "ਕੁੱਖ", ਜਾਂ "ਸਰੋਤ") ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਕਾਮਾਖਿਆ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
 
ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ, ਨੀਲਾਚਲ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਸਤੀ ਦੀ ਯੋਨੀ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਯੋਨੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਈ ਜਿਸਨੂੰ ਕਾਮਾਖਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਨੀ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ 9 ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬੱਚਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਸੰਸਾਰ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਦੀ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਯੋਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਜੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਂ ਦੀ ਯੋਨੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਮਾਤਾ ਸਤੀ ਦੀ ਯੋਨੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
 
ਇਸ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖਾਸੀਅਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਗਰਭਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਫਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਦੀ ਦਰਾੜ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਵਹਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸੇ ਯੋਨੀ ਰੂਪੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
 

'ਕਾਮਾਖਿਆ' ਨਾਮ ਨੂੰ ਨਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਜਣਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਬਦ 'ਕਾਮਾਖਿਆ' ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਮੂਲ ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਸਬੰਧ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ: 'ਕਾਮ' (ਇੱਛਾ) ਅਤੇ 'ਆਖਿਆ' (ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ/ਨਾਮ ਵਾਲੀ)। ਇਸ ਦਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ ਹੈ "ਉਹ ਦੇਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ" ਜਾਂ "ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਦੇਵੀ ਹੈ ਜੋ "ਕਾਮਨਾਵਾਂ/ਇੱਛਾਵਾਂ (Desires) ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ" ਹੈ। 
 
ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਾਮਦੇਵ (ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੁਹੱਪਣ ਇਸੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਕਾਮਾਖਿਆ' ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਜਾਂ ਮਾਂ ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। 
 
ਮਾਤਾ ਕਾਮਾਖਿਆ ਨੂੰ "ਮਾਹਵਾਰੀ ਦੀ ਦੇਵੀ" ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਦਰ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਨਨ ਸਮਰੱਥਾ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕੋਈ ਮੂਰਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ 'ਯੋਨੀ' ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਝਰਨਾ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ।
 
ਪੁਰਾਤਨ ਹਿੰਦੂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਖੇਤਰੀ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ 'ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ' ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
 
1. ਕਾਲਿਕਾ ਪੁਰਾਣ (Kalika Purana): ਇਹ 10ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਾਮਾਖਿਆ ਸਾਰੇ 51 ਸ਼ਕਤੀ ਪੀਠਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਦੇਵੀ ਦਾ 'ਜਨਨ ਅੰਗ' (ਯੋਨੀ) ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ। ਇਸੇ ਪੁਰਾਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਇਸੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਪਸ ਪਾਈ ਸੀ। ਇਸੇ ਲਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਨਾਮ 'ਕਾਮਾਖਿਆ' (ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ) ਪਿਆ।
 
2. ਯੋਗਿਨੀ ਤੰਤਰ (Yogini Tantra): ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਕਾਮਰੂਪ (ਅਸਾਮ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਨਾਮ) ਅਤੇ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਾਮਾਖਿਆ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਦਾਤੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੇ 'ਰਜਸਵਲਾ' (Menstruation) ਹੋਣ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਵਿਆਉਣ ਅਤੇ ਜਣਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
 
3. ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ (Devi Bhagavata Purana): ਇਸ ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਨੀਲਾਂਚਲ ਪਹਾੜ (ਜਿੱਥੇ ਕਾਮਾਖਿਆ ਮੰਦਰ ਹੈ) ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ 'ਮਹਾਮਾਇਆ' ਵਜੋਂ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
 
4. ਮਹਾਭਾਰਤ: ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ 'ਕਾਮਾਖਿਆ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ 'ਕਾਮਰੂਪ' (ਅਸਾਮ) ਖੇਤਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੇ ਭੀਸ਼ਮ ਪਰਵ ਵਿੱਚ 'ਕਾਮਰੂਪ' ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ। ਕਈ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਨਵਾਸਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
 
5. ਸ਼ਿਵ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸਤੀ ਦੇ ਆਤਮ-ਦਾਹ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਸਤੀ ਦੀ ਦੇਹ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਟੁਕੜੇ ਡਿੱਗੇ, ਉਹ ਥਾਂਵਾਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕਾਮਾਖਿਆ ਨੂੰ ਇਸ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਥਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
 
ਪੁਰਾਤਨ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵੀ ਨੂੰ "ਕਾਮ-ਰੂਪਿਣੀ" (ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲੀ) ਅਤੇ "ਸਰਵ-ਕਾਮਦਾ" (ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ) ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
 
ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦਾ ਅਸਲ ਵਰਣਨ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਕਾਲਿਕਾ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਛੇ ਸਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਹਨ: ਚਿੱਟਾ, ਲਾਲ, ਪੀਲਾ, ਹਰਾ, ਕਾਲਾ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ। ਹਰੇਕ ਸਿਰ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਿਬਿਸਕਸ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਦਸਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਤਲਵਾਰ, ਘੰਟੀ, ਚੱਕਰ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਗਦਾ ਜਾਂ ਰਾਜਦੰਡ, ਆਰਚ ਅਤੇ ਢਾਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਬਾਕੀ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਟੋਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਖੋਪੜੀ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਿੱਧੇ ਸ਼ਵੇਤਾ ਪ੍ਰੇਤਾ ਦੇ ਉੱਪਰ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਲਾਸ਼, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
 
ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਥਾ ਹਿੰਦੂ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਾਜਾ ਨਰਕ (ਜਿਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਨਰਕਸੁਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਦਾ ਵੀ ਕਾਮਾਖਿਆ ਮਾਈ ਅਤੇ ਕਾਮਰੂਪ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਨੇੜਿਓਂ ਸਬੰਧ ਹੈ। ਸਥਾਨਕ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਰਕ ਨੂੰ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰ ਦੇਵੀ ਦੁਆਰਾ ਪਸੰਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇੱਕ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ, ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਸਕ ਵਜੋਂ ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਉਮੈ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਰਕਾਸੁਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਮਾਖਿਆ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਦ੍ਰਿੜ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਨੇ ਚਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾਚਲ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਤਲਹਟੀ ਤੋਂ ਨੀਲਾਚਲ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਇੱਕ ਪੌੜੀ ਤੱਕ ਕੁੱਕੜ ਦੇ ਬਾਂਗ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਦਰ ਤੱਕ ਇੱਕ ਪੌੜੀ ਬਣਾ ਸਕੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇਗੀ। ਨਰਕ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਵਜੋਂ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। 
 
ਇਸ ਖ਼ਬਰ ਤੋਂ ਘਬਰਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁੱਕੜ ਦਾ ਗਲਾ ਘੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਸਵੇਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇਣ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਂਗ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸਵੇਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਮਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਰਕ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਰੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।ਚਾਲ ਤੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਕੇ, ਨਰਕ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਦਰੰਗ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਕੁਕੁਰਕਾਟ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਧੂਰੀ ਪੌੜੀ ਨੂੰ ਮੇਖੇਲੌਜਾ ਮਾਰਗ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖੇਡੇ ਗਏ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਰਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਅੱਗੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲਈਆਂ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜਣਾ ਪਿਆ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਜੋਂ, ਉਸਨੇ ਸਵਰਗੀ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰੋਕ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਖੇਤਰ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਨਰਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ 16000 ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ।
 
ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕੋਲ ਨਰਕਾਸੁਰ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਲਈ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰੇਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦੇਣਗੇ।
 
ਭੂਦੇਵੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਵਾਅਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਰਾਜ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਜਨਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੱਤਿਆਭਾਮਾ, (ਭੂਦੇਵੀ - ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ) ਦੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਤਿਆਭਾਮਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ। 
 
ਸੱਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਵਿਰੁੱਧ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਵਾਅਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਿਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾਰਾਇਣਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਅਗਨੇਯਾਸਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ। ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੜੀ ਗਈ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਕੋਲ 11 ਅਕਸ਼ੌਹਿਣੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ 'ਤੇ ਛੱਡੀਆਂ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਮੂਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ 'ਮੁਰਾਰੀ' (ਮੁਰਾ ਦਾ ਕਾਤਲ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਈ ਬ੍ਰਹਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੇਵੀ ਕਾਮਾਖਿਆ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨਚੱਕਰ (ਚਰਚਾ) ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕਲਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
 
ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਤੋਂ ਵਰਦਾਨ ਮੰਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਨਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਦਿਨ ਨੂੰ 'ਨਰਕ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ' ਵਜੋਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ - ਦੀਵਾਲੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ। 
 
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਨਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਲੁੱਟ ਸਮਝਦੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਰੋਹਿਣੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵਿਆਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। 
 
ਅੱਜ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਅਧੂਰੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਅਜੇ ਵੀ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਕਾਮਾਖਿਆ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਚੁੱਪ ਗਵਾਹਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
 
ਕਥਾ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ, ਨਰਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਗਤ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਰੂਪ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਕਤੀ ਕੇਂਦਰ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸ਼ਾਸਕ ਆਏ ਅਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਧਰਤੀ, ਇਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਕਾਮਾਖਿਆ ਵਿਚਕਾਰ ਬੰਧਨ ਅਟੁੱਟ ਰਿਹਾ।
 
ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਹਿਲੂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਸੁਧਾਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਛਾ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
 
ਕਾਲਿਕਾ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਤਾਂਤਰਿਕ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਮਾਇਆ, "ਭਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੂਡ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਉਸਨੂੰ ਕਾਮੇਸ਼ਵਰੀ ("ਇੱਛਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ") ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੁੰਦਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ੋਡਸ਼ੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਿਕਾ ਪੁਰਾਣ, ਯੋਗਿਨੀਤੰਤਰ ਅਤੇ ਕਾਮਾਖਿਆ ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਪਛਾਣ ਕਾਲੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਇਸ ਆਇਤ ਨੂੰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ:
"ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਮਾਖਿਆ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਉਹ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਕਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।"
 
ਕਾਮਾਖਿਆ ਮਹਾਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਦੇ ਅਸਾਮ ਦੇ ਕਾਮਾਖਿਆ ਮੰਦਰ ਕੰਪਲੈਕਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਮੰਦਰ ਹਨ। ਉਹ ਦੁਰਗਾ ਨਾਲ ਵੀ ਨੇੜਿਓਂ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
 
ਕਾਮਾਖਿਆ ਮੰਦਰ ਕੰਪਲੈਕਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਆਮ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੰਤਰ ਕਾਮਾਖਿਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੇੜਲੀ ਪਛਾਣ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ਟਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜਾਂ ਅੱਠ ਅਵਤਾਰ ਹਨ ਗੁਪਤਕਮ, ਸ਼੍ਰੀਕਮਾ, ਵਿੰਧਿਆਵਾਸਿਨੀ, ਕੋਟਿਸ਼ਵਰੀ, ਵਨਦੁਰਗਾ, ਪਦਦੁਰਗਾ, ਦੀਰਘੇਸ਼ਵਰੀ ਅਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ।
 
ਕਾਮਾਖਿਆ ਮੰਦਰ ਦੇ ਕੰਪਲੈਕਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦਸ ਮਹਾਵਿੱਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਦਰ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਸ ਰੂਪ ਹਨ:
* ਕਾਲੀ, ਤਾਰਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸੁੰਦਰੀ, ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ, ਭੈਰਵੀ, ਛਿੰਨਮਸਤਾ, ਧੂਮਾਵਤੀ, ਬਗਲਾਮੁਖੀ, ਮਾਤੰਗੀ ਅਤੇ ਕਮਲਾ। ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
ਇਹ ਇਸ ਮੰਦਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਅੰਬੂਬਾਚੀ ਮੇਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਸਾਲ ਜੂਨ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਬੂਬਾਚੀ ਮੇਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ "ਅਮੋਤੀ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਪੂਰਬੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਧਾਰਮਿਕ ਜਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। "ਅੰਬੂ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਪਾਣੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ "ਬਾਚੀ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਵਗਣਾ। ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਆਪਣੇ ਸਾਲਾਨਾ ਮਾਹਵਾਰੀ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਮਾਹਵਾਰੀ ਚੱਕਰ ਦੌਰਾਨ, ਯੋਨੀ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਲਾਲ ਕੱਪੜਾ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਮੰਦਰ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵਜੋਂ 'ਰਕਤ ਬਸਤਰ' (ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਕੱਪੜਾ) ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਪੂਜਾ ਦੌਰਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੁਬਾਰਕ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਡੂੰਘਾ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
 
ਅੰਬੂਬਾਚੀ ਮੇਲੇ ਦੌਰਾਨ (ਜੂਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ), ਮੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵਗਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰੰਗ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਪੁੱਤਰ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਪੁਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਾਰਮਿਕ ਪੱਖ ਤੋਂ ਦੇਖੀਏ ਤਾਂ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਦਾ ਰਜਸਵਲਾ (ਮਾਹਵਾਰੀ) ਹੋਣਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨਕ ਪੱਖ ਤੋਂ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ 'ਸਿਨੋਬਰ' (Cinnabar/ਲੇਡ ਆਕਸਾਈਡ) ਵਰਗੇ ਤੱਤ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਸੁਮੇਲ ਹੈ। 
 
ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਾਲ ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਸੰਧੂਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਧੂਰ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਤਲਿੱਸਮੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ 'ਅੰਬੂਬਾਚੀ ਵਸਤਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਬੇਸ਼ਕ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਨਰ ਬਲੀ ਨੂੰ ਨੱਥ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਅੱਜ ਵੀ ਇੱਥੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਬੱਕਰੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਬਲੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਾਕਤ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
 
ਡੌਕੂਮੈਂਟਰੀ ਹਵਾਲੇ (Documentary References):
Discovery Channel (India): "India's Holy Places" ਸੀਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇ ਰਹਿਸਿਆ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
Epic Channel: "Sharanam" ਨਾਮ ਦੇ ਸ਼ੋਅ ਵਿੱਚ ਇਸ ਮੰਦਰ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਅਤੇ ਮਾਨਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਐਪੀਸੋਡ ਹੈ।
National Geographic: ਭਾਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਤੰਤਰ ਵਿੱਦਿਆ 'ਤੇ ਬਣੀਆਂ ਕਈ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜ਼ਿਕਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
 
ਕਾਮਾਖਿਆ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਤੰਤਰ ਵਿੱਦਿਆ ਦਾ ਗੜ੍ਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਤਾਂਤਰਿਕ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਅੰਬੂਬਾਚੀ ਦੌਰਾਨ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਘੋਰੀ ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਤਾਂਤਰਿਕ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਾਧਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਦਰ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਹਰ ਚੱਕਰ ਮਾਹਵਾਰੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਭਾਰਤੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਗੌਰਵ ਹੈ।
 
ਕਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵਾਲਾਯ 
ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪਰਤ ਕਾਮਦੇਵ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ। ਦੰਤਕਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਂਤ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਰੀਰਹੀਣ ਹੋ ​​ਗਿਆ।
 
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਨੀਲਾਚਲ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਕਾਮਾਖਿਆ ਮਾਈ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੀਬਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਇਜ਼ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਮਾਖਿਆ ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਅਲੌਕਿਕ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਛਾ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਮੇਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਾਮਾਖਿਆ ਮੰਦਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। 
 
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਨੀਲਾਚਲ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਮੰਦਰ ਕੰਪਲੈਕਸ, ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵਾਲਾਯ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਜਾਂ ਬਹਾਲੀ ਨਾਲ ਵੀ ਜੋੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਮੌਜੂਦਾ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਹੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਇੱਕ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ: ਉਹ ਇੱਛਾ ਖੁਦ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵੀ ਮੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਰਹੱਸਵਾਦੀ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਸਥਾਨ ਵੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਅਭਿਆਸ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਰੀਤਵ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਚੱਕਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਊਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਉਪਜਾਊ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
 
ਇਹ ਅਸਾਮ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਤ ਜ਼ਮੀਨੀ-ਯੋਜਨਾ ਹੈ। ਗਰਭਗ੍ਰਹਿ, ਅੰਤਰਾਲਾ, ਜਗਮੋਹਨ, ਭੋਗਮੰਦਰ ਅਤੇ ਨਾਟਮੰਦਰ ਇਸਦੇ ਪੰਜ ਕਮਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉੱਕਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ-ਇੱਟਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਅੱਠਭੁਜੀ ਗੁੰਬਦ ਹੈ।
ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਾਮਾਖਿਆ ਮੰਦਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ, ਸਗੋਂ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਪੁਨਰ-ਨਿਰਮਾਣ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਸਕਦੇ ਹਾਂ:
 
1. ਪੌਰਾਣਿਕ ਮਾਨਤਾਵਾਂ (ਕਥਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ)
ਹਿੰਦੂ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਮੰਦਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਮੰਦਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ 'ਕਾਮਦੇਵ' ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।ਮਿਥਿਹਾਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਨਾਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਨੀਲਾਂਚਲ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਮੰਦਰ ਤੱਕ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਬਣਵਾਈਆਂ ਸਨ।
 
2. ਇਤਿਹਾਸਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤ (8ਵੀਂ-9ਵੀਂ ਸਦੀ)
ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਬੂਤ 8ਵੀਂ ਜਾਂ 9ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਦਰ ਮਲੇਛ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਾਲ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਵਾਇਆ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
 
3. ਮੌਜੂਦਾ ਮੰਦਰ (16ਵੀਂ ਸਦੀ)
ਜਿਹੜਾ ਮੰਦਰ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਮੌਜੂਦਾ ਮੰਦਰ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਿਰਮਾਣ ਸਿਹਰਾ ਕੋਚ ਰਾਜਾ ਨਰ ਨਰਾਇਣ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1565 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਮੌਜੂਦਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ। ਕੋਚ ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਰ ਨਰਾਇਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਚਿਲਾਰਾਏ ਨੇ ਇਸ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਵਾਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਮਲਿਆਂ ਕਾਰਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਅਹੋਮ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੁਦਰ ਸਿੰਘ) ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੁਧਾਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕੀਤੀ।
16ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕਾਲਾਪਹਾੜ ਨਾਮ ਦੇ ਹਮਲਾਵਰ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੋਚ ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਰ ਨਰਾਇਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਭਰਾ ਚਿਲਾਰਾਏ ਨੇ ਪ੍ਰਣ ਲਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਗਏ ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਂ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦਾ ਮੰਦਰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਵਾਉਣਗੇ। ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1565 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪੁਨਰ-ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਵਾਇਆ।
 
ਰਾਜਾ ਨਰ ਨਰਾਇਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਚਿਲਾਰਾਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਪੁਰੋਹਿਤ (ਪੁਜਾਰੀ) ਕੇਂਦੁਕਲਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕਾਮਾਖਿਆ ਮੰਦਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਤੇ ਰਹੱਸਮਈ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਭਗਤੀ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਰਾਪ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
 
ਇਹ ਰੋਮਾਂਚਕ ਕਹਾਣੀ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ:
ਮਾਂ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦਾ ਨਾਚ
ਰਾਜੇ ਨਰ ਨਰਾਇਣਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਕੇਂਦੁਕਲਾ, ਮਾਂ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਇੰਨੀ ਸੱਚੀ ਸੀ ਕਿ ਮਾਂ ਕਾਮਾਖਿਆ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਆਰਤੀ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਾਚ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਸੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨਰ ਨਰਾਇਣ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕੇਂਦੁਕਲਾ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਚ ਦਿਖਾਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਕੇਂਦੁਕਲਾ ਨੇ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਪਾਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਮੰਨ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਦੀ ਕੰਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋਰੀ ਰਾਹੀਂ ਚੋਰੀ-ਛਿਪੇ ਦੇਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
 
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਾਂ ਕਾਮਾਖਿਆ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕ ਕੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਤੋੜਨ ਲਈ ਕੇਂਦੁਕਲਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕਲਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨਰ ਨਰਾਇਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ (ਖਾਨਦਾਨ) ਨੂੰ ਸਰਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਵੰਸ਼ਜ ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਲਾਂਚਲ ਪਹਾੜੀ ਜਾਂ ਕਾਮਾਖਿਆ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਦੇਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅੱਜ ਵੀ ਅਸਰ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸੇ ਸਰਾਪ ਕਾਰਨ, ਅੱਜ ਵੀ ਕੋਚ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਕਾਮਾਖਿਆ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਗੁਹਾਟੀ ਤੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ ਤਾਂ ਜੋ ਸਰਾਪ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹਿਣ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੱਜ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨਰ ਨਰਾਇਣ ਅਤੇ ਚਿਲਾਰਾਏ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
 
ਸਤੀ, ਸ਼ਿਵ, ਕਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਮਾਖਿਆ ਦੇਵੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਸਗੋਂ ਮਿਥਿਹਾਸ, ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਅਮੀਰ ਟੈਪੇਸਟ੍ਰੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹਨ।

 

ਪੰਜ ਪੀਰ

 

ਪੰਜ ਪੀਰ
✍️ਲੇਖਕ: #ਬਲਰਾਜ #ਸਿੰਘ #ਸਿੱਧੂ, ਯੂ.ਕੇ.🖊
 

ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ-ਧਾਰਾ ਅਤੇ ਸੂਫ਼ੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਰੂਹਾਨੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ (ਪੰਜ ਰਹੱਸਮਈ ਪੀਰਾਂ) ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਕਵੀ ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਮਰ ਕਿੱਸੇ 'ਹੀਰ' ਵਿੱਚ 'ਪੰਜ ਪੀਰਾਂ' ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰਹੱਸਮਈ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਪੰਜ ਪੀਰ ਹੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਂਝੇ ਦੀ ਬੰਦਗੀ ਅਤੇ ਸਿਦਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਹੀਰ' ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕਿੱਸੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਂਝਾ ਤਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੰਝੀ (ਦਰਿਆ) ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਜਾਂ ਪੀਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੀਰਾਂ ਨੇ ਰਾਂਝੇ ਨੂੰ ਮੁਰਸ਼ਦ ਵਾਂਗ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ:
 
"ਪੰਜਾਂ ਪੀਰਾਂ ਨੇ ਆਣ ਕੇ ਦਰਸ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਂਝੇ ਯਾਰ ਨੂੰ ਮਨੋਂ ਵਡਿਆਇਆ ਈ।"
 
ਜਦੋਂ ਰਾਂਝਾ ਬੇਲੇ (ਜੰਗਲ) ਵਿੱਚ ਮੱਝਾਂ ਚਾਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਦਕ ਨਾਲ ਪੀਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੰਜੇ ਪੀਰ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:
"ਪੰਜਾਂ ਪੀਰਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਵਰ ਤੈਨੂੰ, ਹੀਰ ਰਾਂਝਣੇ ਦੀ ਹੋਈ ਸਹੀ ਜਾਣੀ।"
 
ਇਹ ਪੰਜ ਰਹੱਸਮਈ ਪੀਰਾਂ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ:
 
#1. ਖ਼ਵਾਜਾ ਖ਼ਿਜ਼ਰ: 'ਖ਼ਿਜ਼ਰ' ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਹਰਾ' । ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਹਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ 'ਆਬ-ਏ-ਹਯਾਤ' (ਅਮਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ) ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਮੁਸਾਫ਼ਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੀਰ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਵਾਜਾ ਖ਼ਿਜ਼ਰ ਨੂੰ 'ਜਿੰਦਾ ਪੀਰ' ਜਾਂ 'ਦਰਿਆਈ ਪੀਰ' ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਸਿੰਧ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਖੂਹਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਅਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ-ਧਾਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਲਾਮਤੀ ਲਈ ਖ਼ਵਾਜਾ ਖ਼ਿਜ਼ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਖ਼ਵਾਜਾ ਖ਼ਿਜ਼ਰ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸੂਫ਼ੀਵਾਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰਹੱਸਮਈ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਸਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਰਾਨ ਸ਼ਰੀਫ਼ (ਸੂਰਤ ਅਲ-ਕਹਫ਼) ਵਿੱਚ ਇੱਕ 'ਨੇਕ ਬੰਦੇ' ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰੱਬੀ ਗਿਆਨ (ਇਲਮ-ਏ-ਲਦੁੰਨੀ) ਸੀ। ਇਸਲਾਮੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਹਸਤੀ ਖ਼ਵਾਜਾ ਖ਼ਿਜ਼ਰ ਹੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਰਤ ਮੂਸਾ (ਅ.) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਤੇ ਰੱਬੀ ਰਜ਼ਾ ਦਾ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਇਆ।
 
ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਂਝਾ ਜਦੋਂ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ 'ਪੰਜਾਂ ਪੀਰਾਂ' ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ਵਾਜਾ ਖ਼ਿਜ਼ਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਵਰਾ ਹੈ "ਖ਼ਵਾਜਾ ਪੀਰ ਬੇੜਾ ਬੰਨੇ ਲਾਵੇ", ਜਿਸਦਾ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
 
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁੱਖ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਨਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਟੇ ਦੇ ਦੀਵੇ ਜਗਾ ਕੇ ਛੋਟੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਤਾਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੀਤ ਖ਼ਵਾਜਾ ਖ਼ਿਜ਼ਰ ਦੇ ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਦੋਵੇਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਿੰਧ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਝੂਲੇਲਾਲ' ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
#2. ਸੱਯਦ ਜਲਾਲੂਦੀਨ ਬੁਖ਼ਾਰੀ : ਸੱਯਦ ਜਲਾਲੂਦੀਨ ਬੁਖ਼ਾਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ "ਮਖ਼ਦੂਮ ਜਹਾਨੀਆਂ ਜਹਾਂਗਸ਼ਤ" (ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਯਾਤਰੀ) ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਫ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਰੂਹਾਨੀ ਹਸਤੀ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਾਤਰੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਸੂਫ਼ੀ ਸੰਤ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੂਰੇ ਉਪ-ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
 
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ 1308 ਈਸਵੀ (707 ਹਿਜਰੀ) ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਚ ਸ਼ਰੀਫ਼ (ਹੁਣ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ) ਵਿਖੇ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਹੰਮਦ (ਸ.) ਦੇ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਦਾ ਹਜ਼ਰਤ ਜਲਾਲੂਦੀਨ ਸੁਰਖ਼-ਪੋਸ਼ ਬੁਖ਼ਾਰੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਸੂਫ਼ੀ ਸੰਤ ਸਨ।
 
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਜਹਾਂਗਸ਼ਤ' ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੱਕਾ, ਮਦੀਨਾ, ਇਰਾਕ, ਈਰਾਨ ਅਤੇ ਮੱਧ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕੀਤਾ।ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਗਭਗ 36 ਵਾਰ ਹੱਜ ਕੀਤਾ ਸੀ।
 
ਉਹ ਸੂਫ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਸੁਹਰਾਵਰਦੀ ਸਿਲਸਿਲੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੇਖ ਰੁਕਨ-ਉਦ-ਦੀਨ ਆਲਮ (ਮੁਲਤਾਨ) ਤੋਂ ਰੂਹਾਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸ਼ਰੀਅਤ (ਇਸਲਾਮੀ ਕਾਨੂੰਨ) ਅਤੇ ਤਰੀਕਤ (ਸੂਫ਼ੀ ਮਾਰਗ) ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਦਾ ਜੀਵਨ ਜਿਊਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਆਪਣਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਗਾਹ ਅੱਜ ਵੀ ਉੱਚ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇਸਲਾਮੀ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਦਾ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਮੂਨਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਰ ਸਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
 
ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ-ਧਾਰਾ ਅਤੇ ਕਿੱਸਾ-ਕਾਵਿ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ "ਪੰਜ ਪੀਰਾਂ" ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਯਦ ਜਲਾਲੂਦੀਨ ਬੁਖ਼ਾਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਬੜੇ ਅਦਬ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
#3. ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਗੰਜਸ਼ਕਰ: ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਅ ਕਰਕੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਗੰਜਸ਼ਕਰ' (ਸ਼ੱਕਰ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਿਸ਼ਤੀ ਸਿਲਸਿਲੇ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੂਫ਼ੀ ਪੰਜਾਬੀ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਦਾ ਥੰਮ੍ਹ ਹਨ।
ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਗੰਜਸ਼ਕਰ (1173–1266) ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਸੂਫ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਸਿਤਾਰੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਧੂਰਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਸ਼ੇਖ਼-ਉਲ-ਇਸਲਾਮ" ਅਤੇ "ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਮੁਲਤਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਿੰਡ ਕੋਠੀਵਾਲ (ਹੁਣ ਪਾਕਿਸਤਾਨ) ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਬੰਧ ਕਾਬੁਲ ਦੇ ਸ਼ਾਹੀ ਘਰਾਣੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਮੰਗੋਲਾਂ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਕਾਰਨ ਪੰਜਾਬ ਆ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੂਫ਼ੀ ਸੰਤ ਖ਼ਵਾਜਾ ਕੁਤਬੁਦੀਨ ਬਖ਼ਤਿਆਰ ਕਾਕੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਚੇਲੇ (ਖ਼ਲੀਫ਼ਾ) ਸਨ।
 
'ਗੰਜਸ਼ਕਰ' ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਸ਼ੱਕਰ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ"। ਇਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਹਾਨੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ:
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਸੱਲੇ (ਜਾਏ-ਨਮਾਜ਼) ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸ਼ੱਕਰ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਬੱਚੇ ਦਾ ਮਨ ਇਬਾਦਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਮਾਤਾ ਰੱਖਣੀ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਪਰ ਰੱਬੀ ਕਰਾਮਾਤ ਨਾਲ ਫਿਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸ਼ੱਕਰ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਮਿਠਾਸ ਸੀ ਕਿ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੰਜਸ਼ਕਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
 
ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਜੀ ਪਹਿਲੇ ਅਜਿਹੇ ਸੂਫ਼ੀ ਕਵੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਬੀ ਜਾਂ ਫ਼ਾਰਸੀ ਦੀ ਬਜਾਏ ਲੋਕ-ਭਾਸ਼ਾ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਰੀ ਕੀਤੀ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ 112 ਸਲੋਕ ਅਤੇ 4 ਸ਼ਬਦ ਦਰਜ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ, ਰੱਬੀ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਨਾਸ਼ਮਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।
"ਫ਼ਰੀਦਾ ਜੇ ਤੂ ਅਕਲਿ ਲਤੀਫ਼ੁ ਕਾਲੇ ਲਿਖੁ ਨ ਲੇਖ ॥ ਆਪਨੜੇ ਗਿਰੀਵਾਨ ਮਹਿ ਸਿਰੁ ਨੀਵਾਂ ਕਰਿ ਦੇਖੁ ॥"
 
ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ 12 ਸਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਲੱਕੜ (ਕਾਠ) ਦੀ ਰੋਟੀ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਖਾਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਬਣੇ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕੇਂਦਰ ਪਾਕਪਟਨ (ਅਜੋਕਾ ਪਾਕਿਸਤਾਨ) ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ 'ਅਜੋਧਨ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
 
ਉਹ ਸੂਫ਼ੀ ਮੱਤ ਦੇ ਚਿਸ਼ਤੀ ਸਿਲਸਿਲੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪੀਰ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਚੇਲੇ ਹਜ਼ਰਤ ਨਿਜ਼ਾਮੂਦੀਨ ਔਲੀਆ (ਦਿੱਲੀ) ਸਨ। ਫ਼ਰੀਦਕੋਟ (ਭਾਰਤ) ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਾਲ 'ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਆਗਮਨ ਪੁਰਬ' ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਹਿੰਦੂ-ਮੁਸਲਿਮ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
 
#4. ਲਾਲ ਸ਼ਾਹਬਾਜ਼ ਕਲੰਦਰ: ਸਹਿਵਾਨ ਸ਼ਰੀਫ਼ (ਸਿੰਧ) ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪੀਰ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਝੂਲੇਲਾਲ' ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੀ ਮਸਤੀ ਅਤੇ ਰੂਹਾਨੀ ਜਲਾਲ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਝੂਲੇ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਝੂਲਣਾ' ਜਾਂ 'ਲਹਿਰਾਉਣਾ'। ਰੂਹਾਨੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਦਾ ਸਬੰਧ ਉਸ ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੂਫ਼ੀ ਫ਼ਕੀਰ ਰੱਬ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਝੂਮਦਾ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਾ (ਝੂਲਾ) ਰੂਹਾਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਝੂਲੇਲਾਲ' ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਲਾਲ ਸ਼ਬਦ ਲਾਲ ਸ਼ਾਹਬਾਜ਼ ਕਲੰਦਰ ਦੇ ਲਾਲ ਪਹਿਰਾਵੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਰੂਹਾਨੀ ਜਲਾਲ (ਲਾਲੀ) ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਲਾਲ' ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਦੀ ਲਾਲੀ ਝਲਕਦੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਹਬਾਜ਼ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਸ਼ਾਹੀ ਬਾਜ਼'। ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੂਹਾਨੀ ਉਡਾਣ ਇੱਕ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਰਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਰਸ਼ਦ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਇੱਕ ਬਾਜ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ। ਕਲੰਦਰ ਉਹ ਸੂਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਰੱਬ ਦੀ ਇਬਾਦਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
 
ਲਾਲ ਸ਼ਾਹਬਾਜ਼ ਕਲੰਦਰ (1177–1274) ਸੂਫ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਰਮਨਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਨਾਮ ਸੱਯਦ ਮੁਹੰਮਦ ਉਸਮਾਨ ਮਰਵੰਦੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੂਹਾਨੀ ਮਸਤੀ ਅਤੇ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ "ਕਲੰਦਰ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
ਲਾਲ ਸ਼ਾਹਬਾਜ਼ ਕਲੰਦਰ ਦਾ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਪੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗੂੜ੍ਹਾ ਸਬੰਧ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਚਾਰ ਯਾਰ' (ਚਾਰ ਦੋਸਤ) ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ:
ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਗੰਜਸ਼ਕਰ
ਬਹਾਉਦੀਨ ਜ਼ਕਰੀਆ ਮੁਲਤਾਨੀ
ਸੱਯਦ ਜਲਾਲੂਦੀਨ ਬੁਖ਼ਾਰੀ
ਲਾਲ ਸ਼ਾਹਬਾਜ਼ ਕਲੰਦਰ
 
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਮਰਵੰਦ (ਈਰਾਨ/ਅਫ਼ਗਾਨਿਸਤਾਨ) ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸਿੰਧ (ਪਾਕਿਸਤਾਨ) ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਹਿਵਾਨ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦਰਗਾਹ 'ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਹਿੰਦੂ, ਮੁਸਲਮਾਨ ਅਤੇ ਹਰ ਧਰਮ ਦੇ ਲੋਕ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਭੇਦਭਾਵ ਦੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
 
10ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਸਿੰਧ ਦੇ ਇੱਕ ਜ਼ਾਲਮ ਰਾਜੇ ਮਿਰਖ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਾਲਕ (ਉਦੇਰੋਲਾਲ) ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਜੋ ਮੱਛੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
 
ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਨੱਚਣ ਵਾਲਾ ਸੂਫ਼ੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਧਮਾਲ ਹੈ ਜੋ ਲਾਲ ਸ਼ਾਹਬਾਜ਼ ਕਲੰਦਰ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ 'ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਧਮਾਲ ਰੂਹਾਨੀ ਮਸਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। "ਦਮਾਦਮ ਮਸਤ ਕਲੰਦਰ": ਇਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਵਾਲੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਵਾਲੀ "ਓ ਲਾਲ ਮੇਰੀ ਪਤ ਰੱਖੀਓ ਬਲਾ ਝੂਲੇਲਾਲਣ..." ਜ਼ਰੂਰ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ "ਪਤ ਰੱਖੀਓ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ "ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖਣਾ"। ਇਸ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਪੀਰਾਂ (ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ, ਸ਼ੇਖ਼ ਬਹਾਉਦੀਨ, ਜਲਾਲੂਦੀਨ ਅਤੇ ਲਾਲ ਸ਼ਾਹਬਾਜ਼) ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
 
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਰ ਸਿੰਧ ਦੇ ਸਹਿਵਾਨ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹਰ ਸਾਲ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾਲੂ 'ਉਰਸ' (ਮੇਲੇ) 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਝੂਲੇਲਾਲ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਧੀ ਹਿੰਦੂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ 'ਝੂਲੇਲਾਲ' ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ (ਵਰੁਣ ਦੇਵਤਾ) ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹਨ। ਝੂਲੇਲਾਲ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸਿੰਧੀ ਭਾਈਚਾਰਾ 'ਚੇਟੀ ਚੰਡ' ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਧੂਮਧਾਮ ਨਾਲ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
 
#5. ਸ਼ੇਖ਼ ਬਹਾਉਦੀਨ ਜ਼ਕਰੀਆ : ਮੁਲਤਾਨ ਦੇ ਸੁਹਰਾਵਰਦੀ ਸਿਲਸਿਲੇ ਦੇ ਬਾਨੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਗ਼ੌਸ-ਉਲ-ਆਜ਼ਮ' ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁਲਤਾਨ ਨੂੰ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼ੇਖ਼ ਬਹਾਉਦੀਨ ਜ਼ਕਰੀਆ (1170–1262) ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਸਿੰਧ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੂਫ਼ੀ ਸੰਤ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਬਹਾ-ਉਦ-ਦੀਨ" (ਧਰਮ ਦੀ ਚਮਕ) ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁਲਤਾਨ ਨੂੰ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਅਤੇ ਵਿੱਦਿਆ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
 
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਮੁਲਤਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੋਟ ਕਹਰੋਰ (ਲੇਹੜਾ) ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਛੋਕੜ ਮੱਕੇ ਦੇ ਕੁਰੈਸ਼ੀ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਾਦਾ ਖ਼ਵਾਜਾ ਅਲੀ ਸ਼ਾਹ ਮੁਲਤਾਨ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਗਏ ਸਨ। ਸ਼ੇਖ਼ ਬਹਾਉਦੀਨ ਜ਼ਕਰੀਆ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੁਹਰਾਵਰਦੀ ਸਿਲਸਿਲੇ ਦੇ ਬਾਨੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਗਦਾਦ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਰਤ ਸ਼ੇਖ਼ ਸ਼ਹਾਬੁਦੀਨ ਸੁਹਰਾਵਰਦੀ ਤੋਂ ਰੂਹਾਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ 17 ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ਤ (ਰੂਹਾਨੀ ਡਿਗਰੀ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਰੂਹਾਨੀ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਸਬੂਤ ਸੀ।
 
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੁਲਤਾਨ ਇੱਕ ਰੂਹਾਨੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰਕ ਗੜ੍ਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁਲਤਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਮਦਰੱਸਾ (ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ) ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਤੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਲਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਨਕਾਹ ਵਿੱਚ ਮੁਸਾਫ਼ਰਾਂ ਲਈ ਲੰਗਰ ਅਤੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
 
ਬਹਾਉਦੀਨ ਜ਼ਕਰੀਆ ਜੀ ਦਾ ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਜੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਸ਼ਾਹਬਾਜ਼ ਕਲੰਦਰ ਜੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗੂੜ੍ਹਾ ਪਿਆਰ ਸੀ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਅਤੇ ਸ਼ੇਖ਼ ਬਹਾਉਦੀਨ ਜ਼ਕਰੀਆ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੂਹਾਨੀ ਰਜ਼ਾ ਅਤੇ ਇਬਾਦਤ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ।
 
ਪੰਜਾਬੀ ਕਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਪੰਜਾਂ ਪੀਰਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਰ ਮੁਲਤਾਨ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ (Fort Kohna) ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦਰਗਾਹ ਦਾ ਨੀਲਾ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਕੰਮ ਮੁਲਤਾਨੀ ਕਲਾ ਦਾ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰੀਨ ਨਮੂਨਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਮੁਲਤਾਨ ਦਾ ਵਲੀ" ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਿਸਾਨ ਅਕਸਰ ਫ਼ਸਲ ਦੀ ਬਿਜਾਈ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਬਰਕਤ ਦੀ ਦੁਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
 
ਇਹ ਸਨ ਉਹ ਪੰਜ ਪੀਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੂਹਾਨੀ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਹੈ।
ਇਹਨਾਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪੰਜ ਪੀਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾਂ ਪੰਜ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਸਤੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸੂਫ਼ੀਵਾਦ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ 'ਪੀਰ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ ਹੈ:
 
#1-ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਗੰਜਸ਼ਕਰ: ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ "ਪਿਤਾਮਾ" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਰਜ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਬਾਰ ਪਾਕਪਟਨ (ਪਾਕਿਸਤਾਨ) ਵਿੱਚ ਹੈ।
 
#2-ਸਾਂਈ ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ: ਕਸੂਰ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ ਆਪਣੀਆਂ "ਕਾਫ਼ੀਆਂ" ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਰੱਬ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਹੋਕਾ ਦਿੱਤਾ।
 
#3-ਪੀਰ ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ: ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਸ਼ੈਕਸਪੀਅਰ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੇ 'ਹੀਰ' ਦਾ ਕਿੱਸਾ ਲਿਖ ਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਅਮਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਰ ਜੰਡਿਆਲਾ ਸ਼ੇਰ ਖ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।
 
#4-ਸੁਲਤਾਨ ਬਾਹੂ : ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਵਿੱਚ "ਹੂ" ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਵਰਤਿਆ। ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰੱਬ ਦੀ ਖੋਜ ਬਾਰੇ ਹਨ।
 
#5-ਸ਼ਾਹ ਹੁਸੈਨ: ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਮਾਧੋ ਲਾਲ ਹੁਸੈਨ' ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ "ਮੇਲਾ ਚਿਰਾਗ਼ਾਂ" ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਿੱਸਾ-ਏ-ਸਰ ਅਤੇ ਮੈਡਮ

 

ਕਿੱਸਾ-ਏ-ਸਰ ਅਤੇ ਮੈਡਮ (SIR ਅਤੇ Madam ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ)
 
✍️ਲੇਖਕ: #ਬਲਰਾਜ #ਸਿੰਘ #ਸਿੱਧੂ, ਯੂ.ਕੇ.🖊
 

ਮੈਂ ਉਦੋਂ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਇੱਥੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬੜਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਤਹਿਜੀਬ ਸਾਨੂੰ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਢਿਆਂ ਖਾਸਕਰ ਉਸਤਾਦਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਉਣ ਤੋਂ ਵਰਜਦੀ ਹੈ। ਅਣਜਾਣਪੁਣੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੀ ਅਧਿਆਪਿਕਾ ਨੂੰ ਮੈਡਮ ਕਹਿ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਦਫਾ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਟੋਕਿਆ, ਪਰ ਕਾਰਨ ਨਾ ਦੱਸਿਆ। ਅਖੀਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੈਡਮ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਐਨਾ ਚਿੜ ਗਈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਕੂਲ ਛੁੱਟੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਲਿੱਖਤੀ ਸੌਰੀ ਲਿਖਵਾਈ ਤੇ ਮੈਡਮ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸਮਝਾਇਆ।
ਅਜੇ ਇਸ ਵਾਕਿਏ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿਨ ਹੀ ਹੋਏ ਸਨ ਕਿ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਪੰਗਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਰ ਕਹਿਕੇ ਸੰਬੋੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਰੇ ਖੁਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੈ ਗਿਆ, "ਮੈਂ ਸਰ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਰ ਨਾ ਕਹਿ।"
 
ਖੈਰ ਇਸ ਉਪਰੰਤ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਧਿਅਪਿਕਾ ਤੋਂ ਸਰ ਦੇ ਅਰਥ ਵੀ ਸਮਝੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
"ਸਰ (SIR)" ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਕਾਫੀ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੰਬੋਧਨ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਾਨੋ-ਸ਼ੌਕਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ।
 
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ "ਜੀ" ਜਾਂ "ਸਾਹਿਬ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਅੱਜ "ਸਰ" ਸ਼ਬਦ ਸਾਡੀ ਬੋਲਚਾਲ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਇੰਨਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਬੜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ। ਸਰ ਇੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਭਾਜੀ, ਬਾਈ ਜੀ, ਭਾਊ, ਜਨਾਬ, ਸ੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ ਜਾਂ ਸਾਹਿਬ" ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਕਸਰ "Dear Sir" ਲਿਖ ਕੇ ਰਸਮੀ ਚਿੱਠੀ ਪੱਤਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ "ਸਰ" ਕਹਿਣਾ ਇੱਕ ਆਮ ਰਿਵਾਜ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਗੁਰੂ-ਚੇਲੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
"ਸਰ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਲਿਖਤੀ ਵਰਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 13ਵੀਂ ਸਦੀ (ਲਗਭਗ 1297 ਈਸਵੀ) ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। BBC ਦੀ ਡਾਕੂਮੈਂਟਰੀ "The Story of English" ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸ਼ਬਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਇਹ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ "ਸਰ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਪੁਰਾਣੀ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ "Sire" ਤੋਂ ਹੋਈ ਹੈ, , ਜੋ ਲਾਤੀਨੀ ਸ਼ਬਦ "Senior" (ਵੱਡਾ) ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦੌਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ "ਪਿਤਾ" ਜਾਂ "ਵੱਡੇ" ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚ-ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ (Nobility) ਲਈ ਰਾਖਵਾਂ ਹੋ ਗਿਆ। Oxford English Dictionary (OED): ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਸਰੋਤ ਹੈ ਜੋ "Sir" ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ 1200 ਈਸਵੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਟਰੈਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
 
The Age of Chivalry (History Channel): ਇਹ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫਿਲਮ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ 'Knights' ਨੂੰ "Sir" ਕਹਿ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਯੁੱਗ (Middle Ages) ਵਿੱਚ, ਇਹ ਨਾਈਟਹੁੱਡ (Knighthood) ਖਿਤਾਬੀ ਸ਼ਬਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਰਾਣੀ ਦੁਆਰਾ "ਨਾਈਟ" (Knight) ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਾਮਰਾਜ ਵੱਲੋਂ 'ਨਾਈਟ' ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਨਮਾਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ "Sir" ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਜਿਵੇਂ: Sir Isaac Newton)। ਇੱਕ ਆਮ ਧਾਰਨਾ ਹੈ ਕਿ SIR ਦਾ ਮਤਲਬ "Slave I Remain" (ਮੈਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਾਮਰਾਜ ਪ੍ਰਤੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਗੁਲਾਮ ਅਰਥਾਤ ਵਫਾਦਾਰ ਰਹਾਂਗਾ।) ਹੈ। 
 
The British Monarchy Records: ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ (Honours Lists) ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ "Order of the British Empire" (OBE) ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ 'ਸਰ' ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਾਦਰੀਆਂ (Priests) ਲਈ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
 
ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ "Sir" ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਜਿਵੇਂ ਸਰ ਬਲਰਾਜ ), ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ ਆਖਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ (ਸਰ ਸਿੱਧੂ ਗਲਤ ਹੈ)।
 
ਅਮਰੀਕੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ ਤਹਿਤ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਗਰਿਕ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ "Sir" ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕੁਲੀਨ ਖਿਤਾਬ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
 
ਜੇਕਰ "Sir" ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਲੇਡੀ" ਜਾਂ "ਮੈਡਮ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਾਈਟਹੁੱਡ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ "Dame" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
ਇਹ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ "Knighthood" (ਨਾਈਟਹੁੱਡ) ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਦੇ ਕੇ "Sir" ਲਕਬ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
 
ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਖਿਤਾਬ ਮਿਲਿਆ:
1. ਸਰ ਰਾਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ, ਪਹਿਲੇ ਭਾਰਤੀ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜੇਤੂ ਸਨ। ਸਾਲ 1915 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਰ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 1919 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਜਲ੍ਹਿਆਂਵਾਲਾ ਬਾਗ ਦਾ ਸਾਕਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਟੈਗੋਰ ਜੀ ਨੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੇ ਇਸ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ "Sir" (ਨਾਈਟਹੁੱਡ) ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਸਨਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
2. ਸਰ ਸੀ.ਵੀ. ਰਮਨ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭਾਰਤੀ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ (Physicist) ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ "ਰਮਨ ਪ੍ਰਭਾਵ" (Raman Effect) ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਲ 1929 ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਪਾਧੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
3. ਸਰ ਜਗਦੀਸ਼ ਚੰਦਰ ਬੋਸ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵਿਗਿਆਨੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੇਡੀਓ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਮੋਢੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ 1917 ਵਿੱਚ ਸਰ ਦੇ ਖਿਤਾਬ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜੇ ਗਏ ਸਨ।
4. ਸਰ ਸੱਯਦ ਅਹਿਮਦ ਖਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਲੀਗੜ੍ਹ ਮੁਸਲਿਮ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੁਧਾਰਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਲ 1888 ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ।
5. ਸਰ ਐੱਸ. ਰਾਧਾਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੂਜੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮਦਿਨ ਨੂੰ ਅਸੀਂ "ਅਧਿਆਪਕ ਦਿਵਸ" ਵਜੋਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫਿਲਾਸਫੀ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ 1931 ਵਿੱਚ 'ਸਰ' ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਮਿਲੀ ਸੀ।
 
ਭਾਰਤ ਦੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ ਆਰਟੀਕਲ 18 (Article 18) ਅਨੁਸਾਰ, ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਗਰਿਕ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਖਿਤਾਬ (Title) ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਜੋ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਵਿਤਕਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰੇ (ਸਿਰਫ਼ ਫੌਜੀ ਅਤੇ ਵਿੱਦਿਅਕ ਡਿਗਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ)। ਹੁਣ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ "Sir" ਦੀ ਥਾਂ ਭਾਰਤ ਰਤਨ, ਪਦਮ ਵਿਭੂਸ਼ਣ, ਅਤੇ ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਗੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

 
ਜਿਵੇਂ 'Sir' ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ 'Madam' (ਮੈਡਮ) ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਬਹੁਤ ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ। Madam' ਸ਼ਬਦ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ "Ma Dame" ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ ਹੈ "ਮੇਰੀ ਮਾਲਕਣ" (My Lady)। ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ "Madame" ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸ਼ਬਦ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਲਿਖਤੀ ਵਰਤੋਂ 13ਵੀਂ ਸਦੀ (ਲਗਭਗ 1297 ਈਸਵੀ) ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚ ਘਰਾਣੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਯੁੱਗ ਸਮੇਂ 'Madam' ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ 'Sir' (Knight) ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
 
Ma'am (ਮੈਮ), 'Madam' ਦਾ ਹੀ ਛੋਟਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ "Your Majesty" ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ "Ma'am" ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ 'Madam' ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦਫ਼ਤਰਾਂ, ਸਕੂਲਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਸਪੀਕਰ ਜਾਂ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ "Madam Speaker" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ 'Knighthood' ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅੱਗੇ 'Sir' ਦੀ ਥਾਂ ਡੇਮ "Dame" ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਜਿਵੇਂ: Dame Judi Dench)।
 
ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਹਵਾਲੇ (Documentary & Historical References)
* The Oxford English Dictionary (OED): ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ 14ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੱਕ ਇਹ ਸ਼ਬਦ "ਨਨ" (Nuns) ਅਤੇ ਉੱਚ ਧਾਰਮਿਕ ਅਹੁਦਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਸੀ।
* Documentary - "The Secret History of Titles": ਇਹ ਡਾਕੂਮੈਂਟਰੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸਮਾਜਿਕ ਦਰਜਾਬੰਦੀ (Social Hierarchy) ਵਿੱਚ 'Madam' ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਬਦਲੀ।
* BBC History Magazine: ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ 'Etiquettes' (ਤਹਿਜ਼ੀਬ) ਬਾਰੇ ਲੇਖ ਛਪਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ 'Sir' ਅਤੇ 'Madam' ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਬਦਲਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ 'Madam' ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ। ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ "ਬੀਬੀ ਜੀ" ਜਾਂ "ਭੈਣ ਜੀ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਰਸਮੀ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ 'ਮੈਡਮ' ਸ਼ਬਦ ਬਹੁਤ ਮਕਬੂਲ ਹੈ।
ਕਈ ਵਾਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ 'Madam' ਸ਼ਬਦ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
ਡੇਮ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਓਹੀ ਦਰਜਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਲਈ "Sir" ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚਾ ਸਨਮਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਲਾ, ਵਿਗਿਆਨ, ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
 
ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਔਰਤਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਕਮਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਉਪਾਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ:
1. ਡੇਮ ਮੈਗੀ ਸਮਿਥ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਦਾਕਾਰਾ। ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ Harry Potter ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ 'ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਮੈਕਗੋਨਾਗਲ' ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਦਾਕਾਰੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ 60 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ 1990 ਵਿੱਚ "ਡੇਮ" ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
2. ਡੇਮ ਅਗਾਥਾ ਕ੍ਰਿਸਟੀ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਹੱਸਮਈ ਕਹਾਣੀਆਂ (Mystery Novels) ਲਿਖਣ ਵਾਲੀ ਲੇਖਿਕਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ੈਕਸਪੀਅਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ 1971 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ।
3. ਡੇਮ ਜੂਡੀ ਡੈਂਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਦਾਕਾਰਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੇਮਜ਼ ਬੌਂਡ (James Bond) ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ 'M' ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਨਿਭਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1988 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਿਹਤਰੀਨ ਅਦਾਕਾਰੀ ਲਈ ਇਹ ਖਿਤਾਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
4. ਡੇਮ ਜ਼ਾਹਾ ਹਦੀਦ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਆਰਕੀਟੈਕਟ (ਇਮਾਰਤਾਂ ਦਾ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ)। ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਮੁਸਲਿਮ ਔਰਤ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਲਈ "Pritzker Prize" ਮਿਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਮਾਰਤਸਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਕਾਢਾਂ ਲਈ 2012 ਵਿੱਚ "ਡੇਮ" ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
5. ਡੇਮ ਏਲੇਨ ਮੈਕਆਰਥਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ (Sailor)। 2005 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਹੀ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਹਿੰਮਤ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ "ਡੇਮ" ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
 
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅੱਗੇ "ਡੇਮ" ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ (Sir) ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਲੇਡੀ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਡੇਮ" ਇੱਕ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਉਪਾਧੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ "ਲੇਡੀ" ਅਕਸਰ ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਖਾਨਦਾਨੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
 
ਇੱਕ ਅਤਿ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸ਼ਬਦ "Madam" ਇੱਕ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਅਰਥ (ਵੈਸ਼ਿਆਵਾੜਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ) ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ। ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਫ਼ਰ ਹੈ।
 
ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, "Madam" ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਘਰ, ਸੰਸਥਾ ਜਾਂ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੀ ਮੁਖੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਦੀ ਮੁਖੀ ਨੂੰ 'ਮੈਡਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ 18ਵੀਂ ਅਤੇ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਾਰੋਬਾਰ (ਚੱਕਲਾ) ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ "ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਮਾਲਕਣ" ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਹਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਕੰਟਰੋਲ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ 'ਮੈਡਮ' ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਭਾਰਤੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ "ਮੌਸੀ" ਹੁੰਦੀ ਸੀ।ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਮੈਡਮ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। 
 
ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ "ਕੌੜੇ ਸੱਚ" ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ Euphemism ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ "Madame" ਸ਼ਬਦ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਰੋਥਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ 'ਸੱਭਿਅਕ' ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਇੱਕ "ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਰੂਪ" ਦੇਣ ਲਈ ਇਸ ਖਿਤਾਬ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲਿਆ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਮਾਜ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਅੰਗ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
 
ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ Pejoration ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸ਼ਬਦ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੁਰੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ "Madam" ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇੱਕ ਖਾਸ ਮਤਲਬ ਅਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜ ਗਿਆ।
 
1700-1800 ਦਾ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਲੰਡਨ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਦਾਲਤੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ "Madam" ਵਜੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਆਮ ਕਰਮਚਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ। ਵਿਕਟੋਰੀਅਨ ਯੁੱਗ ਦੇ ਕਈ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਅਜਿਹੇ ਦੋਹਰੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
 
ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਸਕੂਲਾਂ, ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਸਮੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਿਲਚਸਪ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਦੋ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਮਤਲਬ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮਿਸਟਰ ਅਤੇ ਮਿਿਸਜ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 'ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ' (Mr.) ਅਤੇ 'ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ' (Mrs.) ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ। 'ਸ਼੍ਰੀ' ਸ਼ਬਦ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਲਕਸ਼ਮੀ' ਜਾਂ 'ਸ਼ੋਭਾ'।
 
ਮਿਸਟਰ ਸ਼ਬਦ 'Master' (ਮਾਸਟਰ) ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਮਾਜਿਕ ਤਾਕਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਤਾਨਵੀਂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਰਦ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਹੀ ਸਮਝਿਆਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੇ ਤਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੇਚਣ ਦਾ ਵੀ ਰਿਵਾਜ ਸੀ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿੱਸਥਾਰਪੂਰਵਕ ਲੇਖ ਲਿੱਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮਿਸਜ਼ ਦਾ ਮਿਸਟਰ ਅਰਥਾਤ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। 18ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਤੱਕ ਆਉਂਦੇ-ਆਉਂਦੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਤਿਕਾਰਤ ਸ਼ਬਦ ਬਣ ਗਿਆ।
 
18ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਰਸੋਈਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਰਸੋਈਏ (Cooks) ਜਾਂ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਵਜੋਂ 'Mrs.' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
 
Mrs. (ਮਿਸਿਜ ਸ਼ਬਦ 'Mistress' (ਮਿਸਟ੍ਰੈਸ) ਦਾ ਛੋਟਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਅਮੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰਖੇਲਾਂ ਰੱਖਣ ਦਾ ਆਮ ਰਿਵਾਜ ਸੀ। ਰਖੇਲਾਂ ਦੀ ਵਿਆਹੁਤਾ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚੱਲਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। 15ਵੀਂ ਤੋਂ 17ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ 'ਮਿਸਟ੍ਰੈਸ' ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ 'Mrs.' ਸ਼ਬਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸੀ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਔਰਤ ਦੇ ਰੁਤਬੇ (Status) ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਕਾਰੋਬਾਰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਸੀ ਜਾਂ ਅਮੀਰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਵਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੀ ਮਿਸਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਹੋਵੇ।
 
Mrs.' ਸ਼ਬਦ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਰਦ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵਜੋਂ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਲੇਕਿਨ ਰੇਖਲਾਂ ਨੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ 'ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ' ਹੋਣ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਿਿਸਜ਼ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮਾਲਕ ਮਰਦ ਦਾ ਗੋਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਮ। ਮਿਸਾਲ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਿਿਸਜ਼ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਿਸਜ਼ ਬਲਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ। ਮਿਿਸਜ਼ ਸਿੱਧੂ ਕਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸਾਥੀ ਨੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਸਦੇ ਖਾਨਦਾਨ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਵਾਨਿਆ ਹੈ।
 
'Miss' (ਕੁਆਰੀ) ਅਤੇ 'Mrs.' (ਵਿਆਹੀ) ਦੇ ਫਰਕ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ 'Ms.' ਸ਼ਬਦ 1901 ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਔਰਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਰਹੇ।
 
ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਰਖੇਲਾਂ 'Mistress' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਤ ਅਹੁਦਾ ਸੀ।